Stale na łożyska kulkowe, rolkowe, wałkowe i szpilkowe dostarczane są pod postacią gorąco walcowanych kęsów lub prętów, względnie pod postacią prętów ciągnionych na zimno, także rur bez szwu i czasami, jako odkuwki w zależności od wymagań i potrzeb. Stale te powinny się odznaczać dużą wytrzymałością na rozciąganie i ściskanie, jak również dużą odpornością na ścieranie, przy czym stale te stosuje się zawsze w stanie zahartowanym i odprężonym. Na skutek wysokich wymagań wszelkie miejscowe niejednorodności stali spowodowane np. przez ślady jamy skurczowej, wtrącenia niemetaliczne, wyraźne segregacje itp. — są w ogóle niedopuszczalne. Niedopuszczalnymi są również: przegrzanie materiału, a tym bardziej wszelkie nawet najmniejsze mikropęknięcia. Ponieważ wszystkie wyroby z tych stali są zazwyczaj wykonywane w sposób ciągły, najczęściej na automatach, przeto wskazane jest, aby miały one możliwie jednakowe własności technologiczne, jak obrabialność przez skrawanie, hartowność itp. Jak ze składu chemicznego tych stali wynika, zawartość węgla jest w nich wysoka i wynosi ok. 1,0%. Ponieważ stale te po zahartowaniu mają bardzo wysoką twardość (HRC = 624-66), przeto mogłyby służyć również, jako stale narzędziowe? Ze względu jednak na pracę, jaką spełniają w maszynie zalicza się je raczej do stali konstrukcyjnych. W stalach tych głównymi składnikami są węgiel i chrom, również krzem i mangan. Węgiel zastosowany w ilości ok. 1,0% obok chromu w ilości od 0,4. do 1,65% wpływa na wytworzenie w tych stalach twardych węglików chromu i żelaza. Chrom wpływa na równoczesne zwiększenie ciągliwości osnowy oraz rozdrobnienie ziarna, a poza tym umożliwia przehartowanie stali na wskroś przy zastosowaniu oleju, jako środka chłodzącego przy niezbyt wielkich wymiarach przedmiotów hartowanych.
Przy odbiorze tych stali kładzie się bardzo duży nacisk na badanie mikro- i makrostruktury, na rodzaj segregacji węglików oraz ilość i rozłożenie zanieczyszczeń niemetalicznych, które ocenia się według specjalnych wzorców podanych w normie.
Mikrostruktura tych stali powinna wykazywać równomierne rozłożenie węglików przy całkowitym braku siatki węglikowej i resztek płytkowego perlitu.
Istnieje wiele sposobów wykonywania rur stalowych, przez walcowanie na zimno i na gorąco, przez przeciąganie na zimno. Rury stalowe można podzielić na rury ze szwem oraz rury bez szwu.
Rury ze szwem używane do przewodzenia cieczy lub gazów o niskich ciśnieniach i temperaturach, wykonuje się z taśmy zwijanej na kształt rury, które w miejscach łączenia są spawane na styk czołowy lub na zakładkę. Do zwijania taśmy używa się lejka, przez którą jest ona przeciągana. Spawanie tego typu rur stalowych jest wykonywane najczęściej elektrycznie. Rury zgrzewane produkuje się w ten sposób, że taśmę podgrzaną do temp. 900-1000 stC. Przeciąga się przez lejek a następnie tak zwiniętą na kształt rury wprowadza się do specjalnych długich pieców tunelowych, w których nagrzewa się je do temperatury około 1300 stC. Po nagrzaniu zwinięta rura stalowa o połączeniu zakładkowym jest walcowana na trzpieniu, którego zgrubienie znajduje się w miejscach działania nacisków walców profilowych. W ten sposób zakładka dzięki wysokiej temperaturze i wielkim naciskom walców zapewnia uzyskanie połączenia zgrzewanego.
Zupełnie podobnie postępuje się przy produkcji rury stalowej zgrzewanej wzdłużnie -czołowo na styk, z tą różnicą, że średnica zewnętrzna rury zwinięta z taśmy będzie nieznacznie większa niż gotowej rury stalowej, a to, dlatego, aby następnie pod działaniem profilowych walców wywołać wielki nacisk na czołach łączonych, co zapewnia dobre zgrzewanie stykowe. Stal stosowana na rury ze szwem nie różni się niczym od stali stosowanej do produkcji rur bez szwu.
W zasadzie urządzenie potrzebne do spawania stykowego rur stalowych nie różni się od urządzeń do walcowania, z tą różnicą, że nie jest potrzebny trzpień centralny wewnątrz rury. Zgrzewanie stykowe rur stalowych zwijanych można również uzyskać przeciągając tylko nagrzaną do odpowiedniej temperatury taśmę przez lejek o otworze stożkowym. W tym przypadku taśma stalowa powinna mieć odpowiednio dobraną szerokość to znaczy powinna mieć pewien zapas na wymiarze szerokości, który potrzebny będzie dla zapewnienia procesu zgrzewania. Jeżeli szerokość taśmy nie będzie wystarczająco duża, nie zdoła się zapewnić w lejku w czasie przeciągania powstania koniecznych nacisków w miejscach łączenia rury.
